نگاهی به آثار دومین سالانه هنرهای شهری «بهارستان»

ریشه‌ها بر کول هم سوارند

فاطمه بهمن سیاهمرد
درختی ریشه در خاک و هوا. تناقص و تضادی که در اثر مورد بحث به چشم میخورد یکی از جذابیت های اثر به شمار می آید ؛چه به لحاظ بصری و چه به لحاظ معنایی. اثر مورد بحث اثری انتقادی است که چه به لحاظ ایده و چه در اجرا جذابیت های خاص خودش را به نمایش می گذارد. اثری که در طول سالیان دراز با دخالت های مستقیم و غیر مستقیم انسانی شکل گرفته. درختی کاشته شده، قد کشیده و سایه بانی در زمانی بر روی بستر زیرینش گسترانیده. بعد تر با بی مهری دست بشر قطع شده. میله هایی داربستی در تن مرده درخت کاشته شده و ریشه ی دیگری از درخت مرده ی دیگری گل کرده بر روی ریشه ی زیرینش. طلاقی آهن و چوب، متریالی ارگانیک در ترکیب با متریالی که محصول فرآیند های تولیدی است.
این همنشینی استعاره ای هم می تواند برای مخاطبانش داشته باشد. دقیقا استعاره ای به جا که در پارادوکسی بسیار خودنما نمود پیدا می کند. به بیانی دیگر حاصل ساخت و ساز و عمران نمی تواند فقط ویرانی طبیعت باشد و خود این سازندگی می تواند به کمک طبیعت در جهت احیاء آن بیاید یا با دیدی متفاوت تر می توان این طور استنباط کرد که ساخت و ساز و عمران شهری حیات را واژگون می کند.
در هر صورت خوانش های متفاوتی از این اثر می توان داشت، از خوانش های چالش برانگیز برای ذهن هایی که در جنجال می اندیشند تا ذهن هایی که در آرامش تجزیه و تحلیل می کنند. البته یادآوری این نکته ضروری است که هنرمند در این اثر بسیار بجا از فرم های مواد مورد استفاده اش سود جسته است. فرم میلگرد با چینش استوانه ای، شکل آن در امتداد تنه ی قطع شده ی درخت و ریشه ای که با فرمی متوازن بر روی ستون آهنی جای گرفته، همگی همنشینی بجایی را برای تفاسیر متفاوت به نمایش می گذارند.
مورد دیگری که از نقاط قوت این اثر محسوب می شود. جای‌گیری اثر در بسترش است؛ دقیقا اثر بر روی تنه ای که قبلا بریده شده در میان چوب و در جای قبلی اش جای خوش کرده و اگر این اثر را از جای خودش بر می داشتیم و به طور مستقل در بخش دیگری از خیابان قرار می دادیم دقیقا تمام خصایص شوک آور و چالش بر انگیز اثر را از آن می زدودیم. ارتفاع اثر به اندازه ای انتخاب شده که براحتی و بدون صرف کم ترین زمان به هنگام قدم زدن در خیابان ره گذر را فرا می خواند به دیدن. همین اندک زمان تاثیر خودش را بعد تر در ذهن بیننده می گذارد؛ رهگذری که به یکباره به دیدن یک اثر انتقادی و نه شعاری دعوت شده.
شاید بهتر است بگوییم این اثر به واسطه ایجاد علامت سوال هایی بسیار ذهن بیننده را به خود جلب می کند و اثری موفق تر است که بیشتر از آنکه پیامی روشن بدهد سوالی روشن تر مطرح کند. معمولا سوال ها جذابتر از بدیهیات تکراری هستند و خالق این اثر این موضوع را به خوبی درک کرده. تهران بی درخت چگونه خواهد بود؟؟؟
این اثر توسط پیمان بخشی در دومین سالانه هنرهای شهری «بهارستان» در خیابان ولیعصر ، بالاتر از میدان ونک، بعد از برج نگار نرسیده به میرداماد ارائه شده است.

تبلیغات فرهنگی

بنر لینک کتابخانه

نگارخانه